هتك او شود . منظور اين است كه مسلمان با اسلام آوردن حفظ مىشود و به جهت حرمتى كه پيدا مىكند از آزار ديگران و اينكه بخواهند مال او را ببرند در امان است . و از همين معنى است حديث عمر : « روزه احرام است » زيرا روزه‌دار از چيزى كه در روزه‌اش رخنه ايجاد كند اجتناب مىورزد . و به روزه‌دار مُحرم گويند . و از همين معنى است قول راعى : عثمان بن عَفّان خليفه را كشتند در حالى كه چيزى را حلال نكرده بود كه سبب هتك او شود ، و ديگران را به يارى فراخواند ولى كسى را مثل او تنها و بىياور نديدم . . . . و احرام مصدر احرم الرجل يحرم احراماً است و آن وقتى است كه حاجى صدا را به تلبيه براى حج يا عمره بلند كند و به اسباب و شروط آنها عمل كند مانند درآوردن لباس دوخته از تن و پرهيز از چيزهايى كه شرع از آنها در حال احرام منع نموده مانند بوى خوش و ازدواج و صيد و ديگر چيزها . و اصل احرام به معنى منع است . گويا محرم خود را از اين چيزها باز مىدارد . ] در احرام چند نكته است : يكى اينكه انسان در مدت معينى يك سلسله كارهاى حلال را بر خود حرام مىكند ؛ از اين جهت مثل روزه است ، تمرين تقواست . انسان چاره‌اى ندارد از اينكه در همهء عمر در حال احرام بسر برد و محرم باشد . تحمل بعضى محروميتها براى رسيدن به سعادت لازم است . هر رژيم تربيتى را كه شما در دنيا پيدا كنيد بر اساس لاقيدى مطلق و بىباكى و بىارادگى نيست ، بالاخره يك سلسله چيزها را تحريم مىكند . نكتهء دوم امورى است كه تحريم شده و حس مقاومت در برابر آنها تقويت شده از قبيل صيد ، مباشرت زن ، اذيت و آزار حيوانها بلكه تحمل اذيت آنها ، بوى خوش ، نگاه در آيينه ، پوشيدن لباس دوخته ، دروغ گفتن و فحش دادن و جدال كردن ، زينت كردن ، پوشيدن سر براى مرد و پوشيدن صورت براى زن . در [ تحريم ] صيد حس شكارچىگرى را از انسان مىخواهد بگيرد ، حس آزار را از انسان مىگيرد ، قدرت تحمل اذيت و قدرت حلم به انسان مىدهد ، مقاومت در مقابل ميل جنسى مىدهد ، ترك استظلال و ترك نازپروردگى مىدهد .